

| |
وب : | |
پیام : | |
2+2=: | |
(Refresh) |
جواب: باید به چهار طرف نماز بخواند و اگر چهار نماز ممكن نیست به هر مقدار كه تمكن دارد میتواند اكتفاءكند. (ر.ک استفتائات جدید امام خمینی(ره), ج1, ص 134, س28)
جواب: باید تحقیق كند و رو به قبله نماز بخواند و اگر نتواند علم پیدا كند به طرفی كه مظنّه دارد بایستد. .(ر.ک استفتائات جدید امام خمینی(ره), ص 135, س29)
جواب: خانه كعبه كه در مكّه معظمه است، قبله میباشد، و كسانی كه ساكن مكه هستند یا در مكه عبادت میكنند باید روبروی آن نماز بخوانند، ولی كسی كه دور است اگر طوری بایستد كه بگویند رو به قبله نماز میخواند كافی است. (ر.ک توضیح المسائل دوازده مرجع, ج1, م 776 .عروه الوثقی, ج1, فصل فی القبله)
سوال: کسی که می تواند نماز را ایستاده بخواند ولی نمی تواند به سجده رود، رکوع و سجود را چگونه انجام دهد؟
پاسخ: (باید به هر مقدار که می تواند- ولو به تکیه دادن به دیوار و امثال آن- بایستد، سپس به مقداری که می تواند رکوع رود و در صورتی که نمی تواند از حال ایستاده به رکوع برود، روی صندلی بنشیند به رکوع رود. پس از رکوع، اگر می تواند سرش را خم کرده و بر مهری که روی میز قرار دارد سجده نماید و اگر نمی تواند، مهر را بالا آورده و سر را کمی خم کند و بر مهر بگذارد و اگر از خم کردن سر هم معذور است، احتیاط مستحب سر را نگه داشته مهر را بر پیشانی قرار دهد.)
لطفاً بفرمایید: آیا پاسخ مذکور برای سوال فوق جامع و کافی می باشد؛ نظر خود را به صورت ممهور مرقوم فرمایید.
بله، پاسخ مزبور کافی است.
(استفتائات موجود در واحد پاسخ به سوالات جامعة الزهراء قم)
مراجع عظام تقلید در اینباره میگویند: اگر در بین نماز (فرادا یا جماعت) چیزى که بر آن سجده مىکند گم شود (و یا مثلاً بچّهاى آن را بر دارد) و چیزى که سجده بر آن صحیح است نداشته باشد[1] ، دو حالت دارد:
الف. چنانچه وقت وسعت دارد، باید نماز را رها کرده و بعد از تهیه آنچه سجده بر آن صحیح است دوباره نماز بخواند.[2]
ب . اگر وقت تنگ است،[3] باید به لباسش سجده کند[4] و اگر فراهم نباشد بر پشت دست،[5] و اگر آن هم نمىشود، به چیز معدنى[6] مانند انگشتر عقیق سجده نماید.[7] [8]
در غسل لازم است آب به همه جاى بدن برسد و در صورت عدم توانایی، باید به نحوى نایب گرفت که آب را به بدن برساند، مگر اینکه اصلاً امکان رساندن آب به برخی اعضا نباشد، مثل اینکه اعضا به هم چسبیده باشد. با این حال، برخی از فقها (آیة الله نوری همدانی دام ظله) در اینباره میگویند، در صورت عدم قدرت همان مقدار که میتواند، کافی است.
مسلمانى را که محتضر است (یعنى در حال جان دادن است)، باید به پشت بخوابانند به طورى که کف پاهایش به طرف قبله باشد. چه مرد باشد چه زن، بزرگ باشد یا کوچک. و اگر خواباندن او کاملاً به این طور ممکن نیست بنا بر احتیاط واجب تا اندازهاى که ممکن است باید به این دستور عمل کنند و اگر ممکن نشد رو به قبله بنشانند و اگر آن هم ممکن نیست به پهلوى راست، یا به پهلوى چپ رو به قبله بخوابانند. البته اهل سنت این امر را مستحب دانسته و میگویند محتضر باید بر پهلوی راست خوابانده شود.
چگونه وضو بگیریم
برای انجام وضو. انسان باید ابتدا صورت را و سپس دست راست وبعد دست چپ را بشوید . و بعد باید مسح سر بکشد وبا دست راست پای راست و با دست چپ پای چپ را بکشد
توضیح اعمال وضو
مسأله 1- بعد از شستن صورت، باید دست راست و بعد از آن دست چپ را از آرنج تا سر انگشتها بشوید.
مسأله 2- براى آن که یقین کند آرنج را کاملاً شسته باید کمى بالاتر از آرنج را هم بشوید.
مسأله3- کسى که پیش از شستن صورت، دستهاى خود را تا مچ شسته، هنگام وضو بایدتا سر انگشتان را بشوید، و اگر فقط تا مچ را بشوید، وضویش باطل است.
مسح
مسأله 4- جاى مسح، یک قسمت از چهار قسمت سر، که بالاى پیشانى است (جلوى سر) مى باشد.
مسأله 5- مسح سر، به هر مقدار کافى است.
مسأله 5- مستحبّ است سر را به پهناى سه انگشت بسته و طول یک انگشت مسح کند.
وقت نماز و جهت نماز (قبله)
مُقَدَّمات نماز يا كارهاى پيش از نماز بر دو نوع هستند: أ ـ مقدمات مستحب نماز, مانند خواندن اذان و اقامه پيش از نمازهاى واجب شبانه روزى . ب ـ مقدمات واجب نماز كه به آنها <شرايط نماز> نيز مى گويند و آنها عبارتند از:
1ـ وقت نماز
بسيارى از نمازها وقت معيّنى دارند, يعنى اگر نمازهاى خود را در آن وقت معيّن خوانديم نمازمان صحيح است . و اگر پيش از وقت يا پس از وقت آن خوانديم , نمازمان باطل است . يكى از اين نمازها, نمازهاى واجب پنجگانهء يَوميه (شبانه روزى ) است كه وقت آنها به اين صورت است : وقت نماز صبح : از اذان صبح تا طلوع آفتاب است . وقت نماز ظهر و عصر: از اول ظهر شرعى تا مغرب شرعى است . وقت نماز مغرب و عشا: از اول مغرب شرعى تا نصف شب است . به نمازى كه در وقت معيّن خودش خوانده مى شود <نماز اَدا> مى گويند; مثلاً اگر نماز صبح پس از اذان صبح و پيش از طلوع آفتاب خوانده شود, به آن , نماز ادا مى گويند. به نمازى كه در وقت معيّن خودش خوانده نمى شود, و به جاى آن پس از وقت معيّن خودش خوانده مى شود <نماز قَضا> مى گويند; مثلاً اگر نماز صبح پيش از طلوع آفتاب خوانده نشود و به جاى آن پس از طلوع آفتاب خوانده شود, به آن , نماز قضا مى گويند. بايد مواظب بود كه نمازهايمان قضا نشود, يعنى هر نمازى در وقت معيّن خودش خوانده شود, ولى هرگاه نماز واجبى در وقت معيّن خودش خوانده نشد, بايد قضاى آن را به جا آورد.
2ـ قبله و جهت نمازخانهء كعبه (يا همان خانهء خدا) كه در (شهر) مَكّهء مُعَظَّمه مى باشد, قِبله است و بايد روبه روى آن نمازدخواند(1), ولى كسى كه دور است (2) اگر طورى بايستد كه بگويند رو به قبله نماز مى خواند كافى است ...(م 776.
1ـ بهجت : و همين قدر كه گمان بكند روبه روى قبله است و گمان او عُقَلايى باشد كافى است (م 650.
2ـ زنجانى : بايد روبه روى آن نماز خواند و اگر طورى بايستد كه بگويند رو به قبله نماز مى خواند, كافى است ... (م 784.
از جمله امور اخلاقی که پیامبر اکرم (ص) و ائمه اطهار(ع) به آن سفارش فرموده اند، و یکی از فضایل اخلاق اجتماعی شمرده می شود، عیادت و ملاقات از بیماران است. روایات بسیاری در این باره نقل شده است که به چند نمونه بسنده می شود:
1. پیامبر اکرم(ص) فرموده است: «هر که مریضى را عیادت کند، منادىاى از آسمان او را به اسم ندا کند ... پاک شدى و مسیرت پاک شد، و [با این کار] بهشت را جایگاه خود قرار دادی».[1] و «هر که مریضى را براى خدا عیادت کند، بیمار براى او چیزى از خدا نخواهد جز آنکه خداوند آن را مستجاب نماید».[2]
2. امام صادق(ع) می فرماید: «هر کس به عیادت بیمارى برود، هفتاد هزار فرشته او را همراهی کرده و براى او طلب آمرزش مىکنند تا هنگامى که به جایگاه خود باز گردد».[3]
گفتنی است که عیادت بیمار دارای آدابی است؛ مانند این که مراعات حال بیمار بشود و نباید طولانی شود، بلکه زمان کمتری پیش او بماند؛ همان طور که پیامبر اکرم(ص) فرمود: «پر اجرترین عیادت کنندگان، آن کسى است که کمتر پیش بیمار بنشیند».[4] و امام علی(ع) فرمود: «عیادت کامل آن است که دستت را بر بازوى بیمار بگذاری و زود بر خیزى که عیادت احمق و پر حرف براى مریض از بیمارى او سخت تر است».[5]
این پرسش، پاسخ تفصیلی ندارد.
[1]. طبرسى، حسن بن فضل، مکارم الأخلاق، ص 361، شریف رضى، قم، چاپ چهارم، 1370ش.
[2]. همان.
[3]. شیخ حرّ عاملى، وسائل الشیعة، ج 2، ص 415، ح 2، مؤسسه آل البیت(ع)، قم، چاپ اول، 1409ق.
[4]. مکارم الأخلاق، ص 361.
[5]. همان، ص 360.
آمار
وب سایت:
بازدید دیروز : 14
بازدید هفته : 179
بازدید ماه : 47
بازدید کل : 215638
تعداد مطالب : 460
تعداد نظرات : 21
تعداد آنلاین : 1